Σεισάχθεια

 

Υπάρχει μια δύναμη που καθαρίζει το μέσα μας· σιωπηλή, αμείλικτη, και απαλή ταυτόχρονα.

Είναι η αλήθεια χαραγμένη μέσα μας, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως πυρήνας ύπαρξης·
κι όσο κι αν αλλάζουν όλα γύρω, εκείνη μένει — ακέραιη, άφθαρτη, δική μας.

Η παρουσία της δεν στέκεται λέξη ούτε υπόσχεση.
Κατακάθεται αργά, σαν ίζημα στον πυθμένα μας, και γίνεται αλήθεια χωρίς μάρτυρες.
Η δική μας αλήθεια — αυτή που δεν εξηγείται, που δεν διαπραγματεύεται.

Τέτοια είναι η αλήθεια που γίνεται αγάπη.

Τέτοια είναι, σου λέω· δεν ζητά επιβεβαίωση, δεν αλλοιώνεται από αποστάσεις,
δεν ξεθωριάζει από σιωπές ούτε νικιέται από τον χρόνο.
Τέτοια είναι — δεν ζητά να πιστευτεί, δεν αγγίζεται· μονάχα μένει μέσα μας ήσυχη,
όχι για να αποδειχθεί,
αλλά για να υπάρχει.

Έμεινε εκεί, σιωπηλή και άγρυπνη, όχι για να φανεί,
αλλά για να κρατά ζεστή τη φωτιά μας.

Δεν κρίνεται από την εγγύτητα,
αλλά από την ελευθερία — κι αυτή δεν τη φοβήθηκα ποτέ να τη δώσω.
Δεν μετριέται στο πόσο κρατάς, αλλά στον χώρο που αφήνεις για να υπάρξει ο άλλος.
Όχι για να δένει, αλλά για να απελευθερώνει.

Η σιωπή, κάποτε, λειτουργεί σαν σεισάχθεια· σαν δυνατή πινελιά που σείει την καρδιά μας
και αποτινάζει τις πληγές.
Μας προστατεύει, μας αδειάζει από ό,τι δεν υπήρξαμε ποτέ,
και μας γυρίζει πίσω σε εμάς, καθαρούς.

Έμαθα να ακούω την ψυχή μου και έτσι επέστρεψα στον εαυτό μου χωρίς πληγές.
Η σιωπή μας δεν είναι φυγή —
είναι το μονοπάτι που μας λυτρώνει
και μας φέρνει ξανά σπίτι. 

Μπαίνουμε στο μέσα μας παράδεισο με τη σεισάχθεια φρουρό,
να σπάει τις αλυσίδες της ψυχής, να μας απελευθερώνει από κάθε θνητότητα.

Η σεισάχθεια δεν αφήνει τίποτα να πονά.
Οι πληγές ξεραίνονται και πέφτουν, βυθίζονται βαθιά στο χώμα
και ανθίζει μόνο η αγάπη — ακέραιη.

“Viva la Vida’’

 

Τώρα.. Τώρα.. Θα τα κάνω, τα τάδε, αφού τελειώσω πρώτα τα δείνα…
Κάτσε να μεγαλώσουν πρώτα τα παιδιά και μετά θα χωρίσω…

Να έχω μαζέψει πρώτα το τάδε ποσό στην τράπεζα και μετά θα πάω διακοπές… 

Αφού πάρω σύνταξη, τότε θα ξεκινήσω πολλά ταξιδάκια…
Να ξεχρεώσω πρώτα το δάνειο, να οργανώσω πρώτα όλους τους φακέλους στον υπολογιστή, να ξεσκαρτάρω πρώτα τα παλιά μου ρούχα, να πετάξω πρώτα την σαβούρα από το πατάρι, να κάνω πρώτα τις εξετάσεις μου, να καθαρίσω πρώτα το μπαλκόνι…
Και μετά θα πάω εκδρομή, μετά θα πάω στον γιατρό, μετά θα αγοράσω την μπλούζα που μου αρέσει, μετά θα ξεκινήσω γυμναστική, μετά θα βρεθώ με τους φίλους μου, μετά θα ξεκινήσω δίαιτα, μετά θα ξεκινήσω να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο…
 
Άπειρα τα όνειρα και οι στόχοι του καθενός και το κάθε ″τώρα″ που δεν αξιοποιήθηκε, έγινε ″χτες″ και χάθηκε, και τούτο το χάσιμο μετουσιώθηκε σε επαναλαμβανόμενη συνήθεια.
Στην ουσία η αναβλητικότητα αποσκοπεί στο βόλεμά μας και οφείλεται στις προσωπικές ανασφάλειες του καθενός.
Ο χρόνος δεν είναι σχετικός αδερφέ, είναι συγκεκριμένος και δεν είναι απεριόριστος για τον κάθε άνθρωπο.
 
Ο Alfred D. Souza έχει πει: ″Για πολύ καιρό πίστευα ότι η ζωή μου θα ξεκινούσε από στιγμή σε στιγμή – η πραγματική ζωή. Αλλά πάντα υπήρχε ένα μεγάλο εμπόδιο, κάτι που έπρεπε πρώτα να ξεπεράσω, μία δουλειά να τελειώσω ή ένα χρέος να ξεπληρώσω. Αμέσως μετά θα μπορούσα να ξεκινήσω τη ζωή μου. Κάποια στιγμή επιτέλους, κατάλαβα ότι αυτά τα εμπόδια ήταν η ζωή μου″.
Εγώ θα πω, η ιστορία της ζωής μου!...
 
Όταν εκείνος ο χαριτωμένος γλυκούλης δάσκαλος έλεγε στους μαθητές του ″Άδραξε την ημέρα″ στον Κύκλο Των Χαμένων Ποιητών, αυτό εννοούσε.
Σε απλά ελληνικά, ξεκόλλα, κουνήσου ρε και άδραξε την στιγμή!
Όχι βρε, δεν σου λέω να μην κάνεις όνειρα…
Απλά να τα κάνεις παρεμπίπτοντος. Μην περιμένεις πρώτα το φεγγάρι να βγάλει μούσι, για να κάνεις τελικά, το ταξίδι σου στην Κούβα.
Μην περιμένεις πρώτα να κάνεις λεφτά κι ύστερα να ζήσεις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που σε αγαπούν…  Θα έχεις τα λεφτά, αλλά θα τα βάλεις στο ''in your ass'' σου γιατί θα λείπουν οι άνθρωποι, που κουράστηκαν να περιμένουν, ή χαθήκατε κάπου στην διαδρομή ή τους πάτησε το τραίνο.
 
Το ″τώρα″ σημαίνει απλώς πως χρειάζεται να προσαρμόσεις τους στόχους σου, στο 24ωρο της ημέρας σου. Ξέρεις πόσα 24ωρα είναι τα επόμενα 2, 3, 5 , 10 χρόνια; Ξέρεις πόσες στιγμές θα έχεις μαζέψει στην βαλίτσα της ζωής σου και πόσα πράγματα θα έχεις πετύχει; 

Αμ δεν ξέρεις! Και όσο περιμένεις, ξοδεύεις ότι πολυτιμότερο έχεις, κάτι που δεν αγοράζεται με όλα τα λεφτά του κόσμου… Τον χρόνο σου, την ζωή σου.
Κι αν νομίζεις ότι δεν σε αφορούν εσένα όλα αυτά…
Τότε γράψε Λάθος. Άλλωστε, έρχεται η στιγμή που μαθαίνουμε την αλήθεια κυρίως μέσα από τα λάθη μας.
 
Γι' αυτό σου λέω, Viva la Vita! Όπως έλεγε και η Φρίντα Κάλο.
 

"Εσύ κοπελιά;.."

 

Υπάρχει ο άντρας εκείνος που προσπαθεί να χειριστεί την γυναίκα του, με το να την υποτιμά, να την υποβιβάζει, να την κάνει να νιώθει κατώτερη από εκείνον. Ότι κι αν της προσφέρει της το χτυπάει δηλαδή της το "υπενθυμίζει"  με κάθε δυνατό τρόπο, στα αστεία, στα σοβαρά, σε τσακωμούς, σε γλυκά παράπονα, εκβιαστικά, συναισθηματικά, τρυφερά ή άγρια. Χρησιμοποιεί οποιοδήποτε τρόπο προκειμένου να μην ξεχάσει εκείνη, ότι του οφείλει!

Είναι ο άντρας εκείνος που θέλει να είναι σίγουρος ότι η γυναίκα του εξαρτιέται από εκείνον, ότι του χρωστά, ότι χωρίς εκείνον, η γυναίκα δεν είναι τίποτα, ένα μηδενικό είναι. Η γυναίκα του ανήκει, όπως το κινητό του. 

Κάθε του "δώρο" είναι γραμμάτιο με τόκο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους τοκογλύφους. Τέτοιος είναι, τοκογλύφος. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος νιώθει τόσο κατώτερος που δεν μπορεί παρά να υποβιβάζει τους άλλους για να νιώσει καλά. Ένα ακατέργαστο πνεύμα, με άτεχνη ψυχή αυτό κάνει, γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί αλλιώς! Είναι τρύπιος και πώς να γεμίσει τα κενά του;
Τι κόλαση κι αυτή! Να νιώθει κανείς συνέχεια έτσι, κατώτερος των περιστάσεων και να επιβεβαιώνεται μόνο παιδεύοντάς τους άλλους.
Να μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα από την θλίψη των άλλων.
Να ανθίζει μέσα από το μαράζωμα της συντρόφου του, μήπως έτσι καταφέρει και μικρύνει τον τεράστιο φόβο της ασημαντότητάς του.

Υπάρχει όμως κι ο άντρας εκείνος που η ακεραιότητά του δεν χωράει δεύτερες σκέψεις. Ακέραιος σε όλα του! Συναισθηματικά, ηθικά, στα λόγια και στις πράξεις του, παντελονάτος!
Η γυναίκα του είναι η βασίλισσα του, η αρχόντισσα του.
Η ψυχή του κάθε μέρα θέλει να την προσκυνά, όχι από υποταγή αλλά από θαυμασμό κι αγάπη. 

Τούτος ο άντρας ξέρει ποιος είναι και τι θέλει, δεν μετεωρίζεται, δεν μασάει τα λόγια του ποτέ και δεν λιποψυχεί στις πράξεις του. Προσφέρει χωρίς αντίκρισμα γιατί δεν έχει ανάγκη να καλύψει τα νώτα του. Δεν έχει ανάγκη από επιβεβαίωση για την σπουδαιότητα του. 

Έχει χαρακτήρα!  Είναι ευφυής, θέλει τη γυναίκα του σύμμαχός, φίλη του, σύντροφό του. Την θέλει δίπλα του κι όχι απέναντί του αλλά να πορεύονται μαζί. Γνωρίζει πολύ καλά ότι οποιαδήποτε υποτίμηση της γυναίκας του σημαίνει υποτίμηση της επιλογής του και άρα του εαυτού του. Δεν φοβάται να της δείξει την τρωτότητα του, τις αδυναμίες του, την συμβουλεύεται, όχι από αδυναμία  αλλά από δύναμη γιατί ξέρει πως πίσω από έναν σπουδαίο άντρα κρύβεται μια σπουδαιότερη γυναίκα.

Αυτός ο άντρας δείχνει την εκτίμησή του, όχι με τον δικό του τρόπο αλλά με κάθε τρόπο. Δεν αγωνίζεται για την σχέση του, απλώς την υπογράφει αβίαστα, όχι γιατί την θεωρεί δεδομένη αλλά γιατί η πίστη και η αλήθεια του είναι μνημεία αδιαπραγμάτευτα.
Θέλει να γίνεται καλύτερος όχι από ανταγωνισμό αλλά από θαυμασμό για εκείνη. 

Ένας τέτοιος άντρας, κάθε μέρα διεκδικεί την αγάπη της γυναίκας του. Κάθε μέρα την προστατεύει, την εξασφαλίζει και την αποθεώνει με όλη του την ψυχή. Αυτός ο άντρας γνωρίζει, πριν μάθει.. Πως να της φερθεί, πως να την κοιτάξει, τι λόγια να της πει, πώς να την ζεστάνει, πώς να την κάνει χαρούμενη και να ημερεύσει το μέσα της.  Γνωρίζει, πριν μάθει, πώς να την αγαπά… Όχι με τον δικό του τρόπο, αλλά με κάθε τρόπο, δικό της.

Εσύ κοπελιά;.. Τι άντρα έχεις;

Résumé

 

Μπήκαμε το λοιπόν στο τούνελ και προχωράμε.

Δεν ξέρω που θα μας βγάλει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς παρά να προχωρήσουμε. Δεν θα είμαστε ίδιοι, στο πέρας του, είναι το μόνο σίγουρο.

Μόνη ευχή είναι να υπάρχουμε στην καλύτερη εκδοχή μας, σοφότεροι και ομορφότεροι μέσα μας και έξω μας.

Το "μαζί" πάντα εξαρτάται από την δύναμη και την αντοχή της αγάπης.

Μα είναι σημαντικό να κοιτάζουμε προς τα ‘κει που μας κοιτάζουν και όχι προς τα ‘κει που δεν μας "βλέπουν". Τι σόι προσδοκίες μπορούμε να έχουμε από εκείνους που δεν μας βλέπουνε; Να το ξέρεις, η ορατότητά σου δεν είναι για όλους.

Το ρεζουμέ είναι φίλε μου, να προσέχεις τον εαυτό σου και να σε αγαπάς με τρόπο παλλόμενο και πανηγυρικό με νταούλια και ηλεκτρικές κιθάρες μαζί και όχι με "ναι μωρέ" και "ξέρω εγώ".

Να έχει λόγο αδιαπραγμάτευτο η κάθε σου κίνηση και να μην χάνεις χρόνο πολύτιμο σε κούφιες ενέργειες και ανθρώπους.

Ο χρόνος είναι σκληρός έτσι όπως τρέχει ανυπόφορα μα είναι απίστευτο πόσο πολύ μαλακώνει όταν έχει ουσία η πράξη σου και φωνή το βήμα σου.

Ας κάνουμε λάθη βρε αδερφέ και τι έγινε.. Να μην επαναλαμβάνουμε όμως τα ίδια γιατί πάντα θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνουμε μοτίβο. Ξέρεις.. Βαρετό πλακάκι στο μπάνιο. Αν συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα, σε καμία περίπτωση δεν γίνεται να έχουμε διαφορετικά αποτελέσματα, νέτα σκέτα!

Αν θέλεις να πετάξεις μην γίνεσαι χάρτινη σαΐτα, γίνε αεροπλάνο μωρέ με το έτσι θέλω και ταξίδεψε. Τούτο είναι το ρεζουμέ της ευτυχίας και όχι δεν υπάρχει τρόπος για ευτυχία γιατί η ευτυχία είναι ο τρόπος. Να επικεντρώνεσαι στο πρώτο κείμενο και άσε τα πίσω πίσω για τον εξώστη, εσύ να πηγαίνεις πάντα μπροστά με μάτια διψασμένα και την ψυχή σου ορθάνοιχτη.

Το ρεζουμέ είναι φίλε μου, να προσέχεις τον εαυτό σου και να σε αγαπάς με τρόπο παλλόμενο και πανηγυρικό με νταούλια και ηλεκτρικές κιθάρες.

Να μην ξεχνάς να ζεις και να ονειρεύεσαι αμετάκλητα και αμετανόητα.

Πλαφ!

 

Την πρώτη μέρα που σε είδα έγινα Άνοιξη.
Κι ας έκανε κάποιες φορές κρύο, εγώ εκεί, επέμενα Άνοιξη.
Μη νομίζεις, δεν είναι δύσκολες οι μέρες που περνούν… 

Μα να, είναι που το ανυπόμονο πεισμώνει να μετρά χωρίς "νούμερα" τον χρόνο…
Μάλλον έτσι γίνεται όταν διψάς, θες να πιείς και το νερό της θάλασσας και πάλι δεν σου φτάνει.

Είναι περίεργος ο χρόνος. Η απόσταση των ανθρώπων κάνει άχρονη την καθημερινότητα.
Η ρουτίνα που σε δένει με τις κοινές σας στιγμές μικραίνει μέχρι να εξαφανιστεί.
Έτσι έμαθα να δέχομαι κομμάτι περισσότερο την αδυναμία και τον φόβο της ξεκλείδωτης "ασφάλειας".
Όλα εκείνα που σε δένουν με μυρωδιές, επαφές και εικόνες μένουνε αφύλακτα, απροστάτευτα.
Τούτα που θρέφαμε με την παρουσία μας, μαθαίνουν να υπάρχουν από μόνα τους, γίνονται αυθύπαρκτα με άγρια τιμιότητα. Δηλαδή ότι πιο αληθινό.

Σου είπα, ένα "πλάφ είναι η ζωή!" και πήγαμε παραπέρα, με διαφορά ψυχής.

Έτσι έμαθα να ζω με ξεκλείδωτο συναίσθημα και να χαίρομαι για τούτο γιατί βλέπεις στέκει από μόνο του, χωρίς στηρίγματα και κιγκλιδώματα. Δεν φεύγει, από συνείδηση όχι από συνήθεια. Συνειδητά και ελεύθερα κάθεται και σουλατσάρει μέσα μου.

Δεν μου λείπεις.

Μία καλημέρα και μία καληνύχτα γίνεται ένας ολόκληρος κόσμος σου λέω!
Ο δικός σου. Ο τόπος σου. Το σπίτι σου. Το οικείο σου. Εσύ και Εγώ.   
Δεν μου λείπεις.
Κάθε πρωί σε χαμογελάω, κάθε μεσημέρι σε ξεκουράζομαι, κάθε απόγευμα σε χορεύομαι και κάθε βράδυ σε ερωτεύομαι.

Βλέπεις; Δεν μου λείπεις.

Κάθε μέρα σε παίρνω μαζί μου, στην δουλειά, σε δρόμους, σε δωμάτια.
Κάθε μέρα σε κουβαλάω… Στα χέρια μου, στο λαιμό, στο στήθος, στην κοιλιά.
Σε φοράω με τις μπλούζες και τα παπούτσια μου, σε δένω σφιχτά με κοκαλάκια στα μαλλιά μου. 

Άσωστη η αγάπη μας σου λέω. Όλη μέρα χουζουρεύεις στην αγκαλιά της ψυχή μου, εκεί που συνήθιζες να αφήνεις το βλέμμα σου για να ζεσταθεί, εκεί είσαι. Κάθε μέρα σου λέω.

Άλλωστε ξέρεις.. Ένα πλαφ! Και είσαι αθόρυβα στην πόρτα της ζωής μου.

Ένα πλαφ είναι!

''Ξέρεις πότε κατάλαβα πόσο σε αγαπώ;
Όταν έπιασα τον εαυτό μου να ονειρεύεται την ευτυχία σου.''

Γι' αυτό, δεν μου λείπεις.

Τελεία και Παύλα.

 

Με την φράση, ‘’Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι’’ δεν εννοείται η χαζομάρα, αλλά αφορά την συναίσθηση της μικρότητάς μας στο μεγαλείο και την απεραντοσύνη Του: Θεού, σύμπαντος, ανώτερης δύναμης… Ονόμασε το εσύ όπως θες!

Η ουσία είναι η συνείδηση της μικρότητάς μας, ότι όλα θα ήταν πολύ πιο απλά αν κατανοούσαμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο για τα πάντα, ακόμη και για τούτα που νομίζουμε ότι τον έχουμε.

Γι’ αυτό σου λέω, εσένα που κρίνεις τι χρώμα έχει η ψυχή μου και προσπαθείς, σώνει και ντε, να ελέγξεις το σχήμα της μορφής της, μην το κάνεις! Σταμάτα να διακηρύττεις το ποιος είναι σωστός και ποιος όχι. Ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό.
(Μην μου μιλάς για τον Θεό, άσε με να Τον δω στα έργα σου…)
Διαβάζοντας κάπου τούτη την φράση, αμέσως θυμήθηκα έναν άνθρωπο που δήλωνε άθεος.
Ήταν από τους σπουδαίους, από ‘κείνους που σε ζεσταίνει η καλοσύνη τους, ακόμα και με το βλέμμα.. Τον έβρισκες πάντα κοντά σε οδοιπόρο και κατατρεγμένο με απαράμιλλο ήθος και την καθολική αίσθηση του δικαίου. Γυμνασιάρχης στο επάγγελμα-λειτούργημα, με μόνιμα τεντωμένες φτερούγες για αγκαλιά, αδιάκριτα προς όλα τα παιδιά, τα στήριζε και τα συμβούλευε με την υπομονή της κουβέντας του. Ο ίδιος με την γυναίκα του δεν είχαν παιδιά. Ψέματα… Είχε όλους εμάς.

Τώρα εσύ χιούμαν…
Μίλα μου για την αγκαλιά που απλόχερα δίνεις σε τούτο το παιδί που δεν έχει γονείς.
Μίλα μου για την γενναιοδωρία της συντροφιάς σου σε τούτη την γιαγιά, την αφημένη από καιρό.
Μίλα μου για την προστασία που προσφέρεις στο κατατρεγμένο ζωάκι του δρόμου.
Μίλα μου για το μοίρασμα της ψυχή σου, στον σύντροφο της ζωής σου.

Όμως μην μου μιλάς για Τον Θεό και την αποκάλυψή Του, μέσα σου.
Μην ξεδιπλώνεις το πυρακτωμένο επικριτικό σου μέτρο, για να μετρήσεις το νερό της δικής μου ψυχής, που κρατάει, όσο αντέχει, καθαρή την πίστη μου.
Μια μικρή τελεία είσαι, όπως και εγώ φίλε μου, σε ένα απέραντο σύμπαν. Μην μου αραδιάζεις λοιπόν τις μεγαλοστομίες σου περί πιστού και άπιστου, πασπαλισμένες από εδάφια και ευαγγελικές παραβολές, ώστε να ‘’φωσφορίζει’’ πιο έντονα η φωνή σου.
Βλέπεις, όσο περισσότερο προσπαθείς να με πείσεις, τόσο φαίνεσαι, στα μάτια μου, μπιχλιμπίδι που λάμπει, ενώ δεν είναι χρυσός!
Γι’ αυτό σου λέω, χαλάρωσε… Αν κάποτε αποδεχτείς το απειροελάχιστο μέγεθος της τελείας σου, ίσως κάποτε καταλάβεις την ανηθικότητα που φέρει ο οποιοσδήποτε προσηλυτισμός, κοινωνικός, πολιτικός, ηθικός και πετάξεις το τρύπιο ρούχο του κηρύγματός σου.
Τότε, ίσως πάψεις να μιλάς και να αρχίσεις να κάνεις!
Απλά, κάτσε και σκέψου, ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις και θα καθοδηγήσεις;
Είσαι μια κουκίδα φίλε μου που ίσως καταφέρει κάποτε να γίνει γραμμή και να χαράξει το γίγνεσθαι της ζωής σου, όχι με τα λόγια αλλά με τις πράξεις σου. Τελεία και Παύλα.

Χωρίς δεύτερο κείμενο

Σε "είδα" από την πρώτη ημέρα που σε γνώρισα, από την πρώτη ώρα που σε αντίκρισα.

Ήσουνα διάφανη, σου λέω, αλήθεια! Έβλεπα το από μέσα σου, μία μικρότερη μορφή μέσα σε μια μεγάλη.

Εκείνη τη στιγμή σε γνώρισα, ένα τσαχπίνικo κοριτσάκι 10 ετών… Τόσο.

Αγνή και δροσερή. Άμετρη και αληθινή.

Τόσο είσαι και μόνο να σε προστατεύει και να σε αγαπάει μπορεί κανείς,

δεν γίνεται αλλιώς κι εγώ δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Για αυτό να προσέχεις τι μου λες, να προσέχεις με τις λύπες σου, γιατί αδυνατώ να τις ανεχτώ στο πρόσωπό σου. Να προσέχεις σου λέω πως βαδίζεις γιατί κάθε φορά που πέφτεις και μου ‘ρχεσαι με ματωμένα γόνατα και την καρδιά γδαρμένη, εγώ θυμώνω και σου βάζω τις φωνές. Από φόβο μη και μου πάθεις τίποτα,

από ενοχή  γιατί δεν ήμουνα εκεί να πέσεις πάνω μου.

Καταλαβαίνεις μωρέ;

Είσαι η φίλη, που χωρίς δεύτερη σκέψη, σου χαρίζει όλες τις κούκλες της.

Που μπήγει τα κλάματα από χαρά, επειδή της κάνεις δώρο ένα σχεδιάκι με μπλε στυλό πάνω σε ένα τόσο δα χαρτάκι και το κορνιζάρει κιόλας.

Η φίλη που σε παίρνει τηλέφωνο για να καθησυχάσει την ψυχολογική παράκρουση που παθαίνεις από τα μπουμπουνητά της καταιγίδας. 

Τέτοια φίλη είσαι, η χωρίς δεύτερο κείμενο, ανόθευτη.

Μία φίλη που σε τιμάει με κάθε ευκαιρία, μαθαίνοντας ακομπλεξάριστα, οτιδήποτε μπορεί να μάθει από εσένα.

Μία φίλη που όταν αρρωσταίνεις θέλει σώνει και ντε να σου κάνει κοτόσουπα ή να σου αγοράσει μία, αρκεί να σε φροντίσει.

Μία φίλη που έχει ανάγκη την έγκρισή σου, την τρυφερή αποδοχή σου, χωρίς τον παραμικρό εγωισμό, παρά μονάχα επειδή σε σέβεται και σε θαυμάζει.

Μια φίλη που μπορεί να χαθείτε για καιρό και όταν βρεθείτε να είναι απλώς μια συνέχεια…Της χθεσινής ημέρας, χωρίς παράπονα, χωρίς "γιατί" και "πως".

Ξέρω… Δεν είμαι εκδηλωτική,  φαίνομαι αδιάφορη, είμαι ξεχασιάρα, οι τρόποι μου είναι τραχείς  και απότομοι και δεν πιστεύω ούτε στην τύχη, ούτε στην ατυχία. Πιστεύω όμως στην ιδανικότητα μιας τέτοιας φίλης!

Τώρα ξέρεις… Πως τα πάντα καταγράφονται  στον σκληρό δίσκο της ψυχής μου και η πιο ανεπαίσθητη λεπτή χορδή της αγάπης σου, χωρίς δεύτερο κείμενο.

Αλκοολικός του Alizarin crimson

Ένας καλλιτέχνης δεν στερεύει ποτέ, όσο δουλεύει το μυαλό του, αισθάνεται η καρδιά του και διψάει η ψυχή του. 

Κατάλαβες; Δεν υπάρχει παραγωγική και μη παραγωγική περίοδος, παρά μονάχα η καύλα της ψυχής που απλώς χαμηλώνει ή ανεβάζει στα ύψη την ηδονή της, σχεδιάζοντας μορφές με την γλώσσα των χρωμάτων.

Η ηδονή πάντα εκεί είναι σε κάθε στίγμα και γραμμή.

Πρόσεχε τι σου λέω… Βρίσκεται ακόμα και στο μισό δεντράκι, που ξαφνικά διακρίνεις να σχηματίζουν, τα ψίχουλα στον πάγκο της κουζίνας σου.

Ένας αληθινός καλλιτέχνης δεν σταματάει να δημιουργεί. Ζωγραφίζει άπειρες ώρες και δημιουργεί αμέτρητα έργα μέσα στα κατάβαθα του νου του.

Όταν τρώει, όταν περπατάει, όταν πέφτει για ύπνο,

όταν πίνει το ποτό του, ακόμα κι όταν χέζει.

Ένας αληθινός καλλιτέχνης λιμπίζεται την δημιουργία μιας εικόνας ακόμα και στο τελείωμα της σάλτσας που σχηματίζουν τα αποφάγια του πιάτου του.

Το πινέλο δεν πιάνεται με τα χέρια σου λέω, πρώτα με το μυαλό σου πιάνεται.

Κι ας κάνεις μήνες ή και κάποια χρόνια να μυρίσεις μπογιά, η μυρωδιά είναι άσβεστη στις μνήμες σου. Δεν γίνεται αλλιώς, έχει ποτίσει κάθε σου κύτταρο.

Μπορεί να βρίσκεσαι μπροστά στο λευκό σου τελάρο και να το κοιτάς για ώρες ή εβδομάδες. Η διαδικασία έχει ξεκινήσει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ο καλλιτέχνης το ξέρει. Δεν φοβάται το "κενό",  παρά μονάχα τους κενούς ανθρώπους.

Δεν φοβάται την έλλειψη ιδεών γιατί είναι ο ίδιος "ιδέα".  

Το πνεύμα του είναι εκείνο που πραγματώνει το αόρατο σε ορατό και το ξέρει.

 Αλκοολικός στην πάσα λεπτομέρεια της ζωής που δημιουργεί τις γραμμές και τις φόρμες στο μυαλό του κι αυτό είναι το οξυγόνο της πραγματικότητάς του, μιας πραγματικότητας ολόδικής του, που δεν αντιλαμβάνονται οι πολλοί.

Κατάλαβες; δεν έχει νόημα να επηρεάζεσαι με τα τούτα και τα ‘κείνα της θνησιμότητά σου, δεν υπάρχουν καν. 

Επικεντρώσου μονάχα στα αθάνατά σου, στις μαγικές οπτικές σου γωνίες, στα σκοτάδια και τα φώτα της ψυχής που φτιάχνουν τις φόρμες της ζωής σου, στον απόκοσμο χάρτη του μυαλού σου και στο μεγαλείο των άθνητων δαχτύλων σου. 

Όλα τα άλλα, υπάρχουν απλώς για την αφορμή, το κίνητρο είναι πάντα πιο ισχυρό. Είναι αθάνατο.

Κατάλαβες; Γι αυτό σου λέω, όσο διψάει η ψυχή σου θα πίνεις χρώμα.

Είσαι καλλιτέχνης… Αρά για πάντα διψασμένος.

Το δέντρο μου

 Έργο της Ιωάννας Φωτάκη: 0.21x0.18, λάδι και μολύβι σε πανί.

Στεκόμουν μπροστά από το τελάρο πίνοντας τον πρώτο πρωινό καφέ, πολύ πρωινό, μόλις που ξημέρωνε.

Αυτή ακριβώς την στιγμή ήρθε και τρύπωσε στον νου μου η επικείμενη έκθεση ζωγραφικής μιας σπουδαίας εικαστικού.

Εικαστικός λοιπόν "είναι αυτός που έχει την ικανότητα να δίνει μορφή στην ύλη και να την απεικονίζει, να την παριστάνει". 

Έτσι γράφουν τα βιβλία. Κι όμως δεν γράφουν το πιο σημαντικό… Πως είναι εκείνος που δίνει ψυχή στο υλικό ή άυλο. 

Που καταφέρνει να μετουσιώσει το αόρατο σε ορατό, το συναίσθημα, την μυρωδιά, την αίσθηση, την μνήμη. 

Τέτοια ήταν και είναι η σπουδαία αυτή γυναίκα και καλλιτέχνης... 

Τούτη, που με την ίδια μητρική λατρεία σκαλίζει το χώμα της γης για να σπείρει, όμοια πιάνει το πινέλο της για να καρπίσει την τέχνη που υπάρχει μέσα της.

Γνώρισα δασκάλους που τους θυμάμαι με σεβασμό. Μα εκείνη έρχεται πάντα στο νου μου με αγάπη.

Βλέπεις, ήταν η μοναδική Δασκάλα μου, όχι στο σχέδιο που με τόσο κόπο προσπαθούσε να μάθει εμένα την ανεπίδεκτη -ακόμα προσπαθώ-, αλλά στο πιο πολύτιμο…

Τούτη η γυναίκα μπόλιασε μέσα μου, από τον καρπό της ψυχή της, την αγάπη για την τέχνη. Με δίδαξε την ποιότητα, το ήθος, την απλότητα και την ομορφιά στο ίχνος όποιας γραμμής και πινελιάς μου, ντύνοντας έτσι την δική μου ψυχούλα με την ταπεινότητα της σπουδαιότητάς της.

Με γνώρισε με την εσωτερική αναγκαιότητα της τέχνης μου, κάτι που καθόρισε καταλυτικά την αισθητική συμπεριφορά και τις επιλογές μου σε όλη την μετέπειτα πορεία μου.

Η ίδια ίσως δεν το κατάλαβε ποτέ και έτσι είναι ο αυτούσιος, φωτισμένος δάσκαλος, αλλά με [ανα]γέννησε σε καλλιτέχνη, μεταλαμπαδεύοντάς μου δύναμη και πίστη στον εαυτού μου και κυρίως στην αλήθεια.

Με αναβάπτισε στη κολυμπήθρα της αλήθειας μου, στο όνομα της καλής τέχνης, 

εκείνης που έχει λόγο ύπαρξης, 

που σε κάνει να σκέφτεσαι, να νιώθεις,

σε προβληματίζει και τελικά μέσα από την διαδικασία μα και το αποτέλεσμα, σε λυτρώνει ανυψώνοντάς σε.

Τέτοιας στόφας ήταν και είναι η δική της υπογραφή στην τέχνη της και την καρδιά μου.

Κάθε σκιαγράφηση, κάθε αποτύπωμα, κάθε γραμμή μου και κάθε περπάτημα στο δύσβατο μονοπάτι της τέχνης, 

όποιο σχήμα ή χρώμα και να έχει…

Να είναι μόνο αλήθεια.

Τούτη ήταν η μεγαλύτερη και σημαντικότερη γνώση που ρίζωσε βαθιά μέσα μου

η σπουδαία αυτή καλλιτέχνης και απλώθηκε, μεγάλωσε για να γίνει αυτό που είναι σήμερα, 

της τέχνης μου το δέντρο.