Υπάρχει μια δύναμη που καθαρίζει το μέσα μας· σιωπηλή, αμείλικτη, και απαλή ταυτόχρονα.
Είναι η
αλήθεια χαραγμένη μέσα μας, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως πυρήνας ύπαρξης·
κι όσο κι αν αλλάζουν όλα γύρω, εκείνη μένει — ακέραιη, άφθαρτη, δική μας.
Η παρουσία της
δεν στέκεται λέξη ούτε υπόσχεση.
Κατακάθεται αργά, σαν ίζημα στον πυθμένα μας, και γίνεται αλήθεια χωρίς
μάρτυρες.
Η δική μας αλήθεια — αυτή που δεν εξηγείται, που δεν διαπραγματεύεται.
Τέτοια είναι η
αλήθεια που γίνεται αγάπη.
Τέτοια είναι,
σου λέω· δεν ζητά επιβεβαίωση, δεν αλλοιώνεται από αποστάσεις,
δεν ξεθωριάζει από σιωπές ούτε νικιέται από τον χρόνο.
Τέτοια είναι — δεν ζητά να πιστευτεί, δεν αγγίζεται· μονάχα μένει μέσα μας
ήσυχη,
όχι για να αποδειχθεί,
αλλά για να υπάρχει.
Έμεινε εκεί, σιωπηλή
και άγρυπνη, όχι για να φανεί,
αλλά για να κρατά ζεστή τη φωτιά μας.
Δεν κρίνεται
από την εγγύτητα,
αλλά από την ελευθερία — κι αυτή δεν τη φοβήθηκα ποτέ να τη δώσω.
Δεν μετριέται στο πόσο κρατάς, αλλά στον χώρο που αφήνεις για να υπάρξει ο
άλλος.
Όχι για να δένει, αλλά για να απελευθερώνει.
Η σιωπή,
κάποτε, λειτουργεί σαν σεισάχθεια· σαν δυνατή πινελιά που σείει την καρδιά μας
και αποτινάζει τις πληγές.
Μας προστατεύει, μας αδειάζει από ό,τι δεν υπήρξαμε ποτέ,
και μας γυρίζει πίσω σε εμάς, καθαρούς.
Έμαθα να ακούω
την ψυχή μου και έτσι επέστρεψα στον εαυτό μου χωρίς πληγές.
Η σιωπή μας δεν είναι φυγή —
είναι το μονοπάτι που μας λυτρώνει
και μας φέρνει ξανά σπίτι.
Μπαίνουμε στο μέσα μας παράδεισο με τη σεισάχθεια φρουρό,
να σπάει τις αλυσίδες της ψυχής, να μας απελευθερώνει από κάθε θνητότητα.
Η σεισάχθεια δεν αφήνει τίποτα να πονά.
Οι πληγές ξεραίνονται και πέφτουν, βυθίζονται βαθιά στο χώμα
και ανθίζει μόνο η αγάπη — ακέραιη.
